پند 307

با مدعی مگوئید اسرار عشق و مستی                    تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

پند 306

چجاب راه توئیحافظ از میان بر خیز                    خوشا کسی که در این راه بی حجاب رود

پند 305

آنچنان مهر توام در دلوجان جای گرفت                    که اگر سر برود از دل و از جان نرود

پند 304

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند                    تا ابد سر نکشد وز سر پیمان نرود

پند 303

در غریبی وفراق وغم دل ژیر شدم ساغر می زکف تازه جوانی بمن آر

پند 302

بلب رسید مرا جان و بر نیامد کام                   بسر رسید امیدو طلب به سر نرسید

پند 301

از دیده خون دل همه بر روی ما رود                    بر روی ما زدیده چگویم چها رود

پند 300

ای خرم از فروغ رخت لالهزار عمر                   بازا که رخت بی گل رویت بهار عمر

پند 299

گر بود عمربه میخانه رهم باردگر                   به جز از خدمت رندان نکنم کار دگر

پند 298

گردی از رهگذردوستبکوری رقیب                   بهر اسایش این دیده خونبار بیار

پند 297

سعی نابرده در این راه بجایی نرسی                   مزد اگر می طلبی طاعت استاد ببر